sobota, 7 kwietnia 2012

Największe stado

Największe stado jakie zaobserwowano na Ziemi to chmara Szarańczy( 4,5 razy więcej niż ludności na kuli ziemskiej)

Szarańcza – ogólna nazwa owadów z rodziny szarańczowatych z rzędu prostoskrzydłych, a w szczególności:
  • szarańcza wędrowna (Locusta migratoria)
  • szarańcza pustynna (Schistocerca gregaria)

Szarańcza wędrowna

File:Wanderheuschrecke001.JPG

 


Szarańcza wędrowna (Locusta migratoria) – szeroko rozprzestrzeniony gatunek owada prostoskrzydłego z rodziny szarańczowatych (Acrididae), znany z całej półkuli wschodniej. Jest to gatunek zdolny do wytwarzania fazy stadowej i odbywania dalekich wędrówek. W Polsce odnotowywano naloty szarańczy, prawdopodobnie tego gatunku, od XI wieku. Ostatnie udokumentowane przypadki pojawienia się Locusta migratoria na obszarze Polski miały miejsce w okolicy Kozienic w 1967 roku.

Charakterystyka

Wielkość
Osiąga od 35 do 55 mm długości.


Ubarwienie
Zmienne, z przewagą zieleni.
Pokarm
Szarańcza wędrowna jest oligofagiem – żywi się głównie trawami. Przemieszczające się stada wyrządzały dawniej ogromne straty pożerając całe uprawy zbóż w miejscu postoju. Obecnie dzięki różnorodnym metodom ich zwalczania straty się zmniejszyły. Nadal jednak szarańcza wędrowna, jak i stadne formy gatunków pokrewnych (szarańcza pustynna, szarańczka marokańska, nadobnik włoski) są poważnymi szkodnikami upraw.


File:Locusta migratoria migratorioides male.jpg


Występowanie
Występuje na stepach i półpustyniach Eurazji, Afryki i Australii. W Polsce pojawia się rzadko.
Tryb życia
Żyje w fazie samotnej lub stadnej. W fazie stadnej migruje w ogromnych skupiskach, składających się z milionów osobników. Wędruje na północ – przy sprzyjających warunkach pojawia się nawet w Sztokholmie i Permie. Pokonuje dystans do 2 tys. km.

File:Wanderheuschrecke-05.jpg
Podgatunki
Z racji tego, iż występuje w różnych strefach ekologicznych, wyodrębniono wiele podgatunków szarańczy wędrownej, jednak eksperci wciąż nie zgadzają się co do niektórych z nich. Głównymi podgatunkami są:
  • L. m. capito Saussure, 1884 – Madagaskar,
  • L. m. manilensis (Men, 1835) – południowa Azja,
  • L. m. migratoria (Linnaeus, 1758) – zachodnia i centralna Azja, południowo-wschodnia Europa,
  • L. m. migratorioides (Reiche & Fairmaire, 1849) – Afryka (stały ląd) i wyspy atlantyckie.

File:Wanderheuschrecke-01.jpg
Z Polski szarańcza wędrowna wykazywana była jako:
  • L. migratoria,
  • L. m. migratoria,
  • L. m. rossica.
Prażone Szarańcze są przysmakiem ludności na kontynencie afrykańskim
Szarańcza pustynna
File:Wüstenheuschrecke-D-S-047.jpg

Szarańcza pustynna (Schistocerca gregaria) – gatunek owada prostoskrzydłego z rodziny szarańczowatych (Acrididae), zdolny do wytwarzania fazy stadnej, groźny szkodnik upraw, szczególnie we wschodniej Afryce i Indiach. Jest polifagiem. Został opisany naukowo z Egiptu. Od szarańczy wędrownej różni się obecnością wyrostka na przedtułowiu.

Charakterystyka

Wielkość
Osiąga długość 6 cm.

File:Schistocerca gregaria wuestenheuschrecke.jpg
Ubarwienie
Zmienne, lecz zazwyczaj brązowe z żółtymi plamami.
Pokarm
Jest to jeden z najgroźniejszych szkodników, z racji tego, iż potrafi przemieszczać się bardzo szybko i w dużych grupach, powodując duże straty w uprawach, głównie zbóż.

Chmara Szarańczy
Występowanie
Występuje od zachodniej Afryki do Indii, na stepach, sawannach, polach i terenach uprawnych.

File:Nube de langostas en el Sáhara Occidental (1944).jpg
Tryb życia
Szarańcza pustynna potrafi bardzo szybko migrować w gromadach liczących do 50 miliardów osobników.
Rozmnażanie
Samice składają jaja w wilgotnej ziemi.

File:Copulating desert locust pair.jpg

poniedziałek, 2 kwietnia 2012

Największe oczy

Największe oczy na świecie ma Kałamarnica olbrzymia(średnica jej oczu dochodzi do 37cm)
Plik:Giant squid melb aquarium03.jpg
Siedmiometrowy okaz zatopiony w lodzie w akwarium w Melbourne

Kałamarnica olbrzymia, kalmarzec (Architeuthis dux) – gatunek kałamarnicy z rodziny Architeuthidae. Obok Mesonychoteuthis hamiltoni jeden z dwóch największych mięczaków na świecie. Ma dziesięć ramion (w tym dwa dłuższe z haczykowatymi przyssawkami). Średnica jej oczu dochodzi do 37 cm, a długość ciała do 18 m (z czego ok. 12 m przypada na macki). Źródło legend o krakenie, jest to jeden z przypadków gdy istnienie stworzenia uważanego za mityczne zostaje potwierdzone.

Kałamarnica olbrzymia wyrzucona na brzeg



Tryb życia

O stworzeniach tych wiadomo bardzo niewiele, gdyż niemal cała dostępna wiedza pochodzi od martwych okazów wyrzuconych na brzeg lub szczątków znajdowanych w żołądkach kaszalotów.
Nie jest jasne, jak szybko rosną kałamarnice olbrzymie i jak długo mogą żyć – niektórzy autorzy sugerowali, że długość życia nie przekracza dwóch lat, podczas gdy według innych mogą one żyć znacznie dłużej i znacznie wolniej rosną.
Architeuthis dux jest aktywnym drapieżnikiem wykorzystującym długie macki do chwytania zdobyczy. Dorosłe osobniki prawdopodobnie zasiedlają niewielkie obszary o stałym składzie fauny, podczas gdy młode mogą wędrować lub żywić się bardziej zmiennym pokarmem. W zbiornikach wodnych żyją przypuszczalnie od wód przypowierzchniowych do głębokości 1200 m, jednak przeważnie zasiedlają stoki kontynentalne na głębokości 300–600 m.

Olbrzymia kałamarnica - Mark Fenwick z muzeum "Te Papa Tongarewa" w Wellington bada olbrzymią kałamarnicę. Ta największa na świecie kałamanica została wyłowiona przez rybaka w Nowej Zelandii w ubiegłym roku, ale dopiero teraz została po raz pierwszy zbadana przez specjalistów. Kałamarnica waży 495 kilogramów.

Ekologia

Głównym drapieżnikiem polującym na Architeuthis jest kaszalot – wieloryby te nurkują na głębokość około kilometra, by polować na kałamarnice i zjadają ich bardzo duże ilości, o czym świadczą niestrawione chitynowe dzioby kałamarnic znajdowane w żołądkach złowionych kaszalotów. Rekordzista miał ich ponad osiemnaście tysięcy. Udział Architeuthis w diecie kaszalotów jest jednak zmienny – u niektórych populacji liczba tych kałamarnic stanowi ponad 42% spośród wszystkich głowonogów i ponad 82% ich masy, a u innych wynosi około 12% całkowitej liczby głowonogów. Na kałamarnice olbrzymie polują również rekiny polarne, jednak udział Architeuthis w ich diecie jest stosunkowo niewielki: stanowią one 3% liczebności ofiar rekina i 15% ich masy.
Kałamarnice olbrzymie żywią się głównie niewielkimi rybami, w ich żołądkach odnaleziono także szczątki skorupiaków, małży, żachw, płazińców oraz innych głowonogów, w tym również przedstawicieli własnego gatunku, co dowodzi występowania kanibalizmu u Architeuthis. Buławy ramion chwytnych oderwane w wyniku walk z innymi kałamarnicami mogą się jednak regenerować.

Kałamarnica olbrzymia

Systematyka

Nie wiadomo, ile gatunków naprawdę liczy rodzaj Architeuthis – naukowo opisano co najmniej dwadzieścia gatunków, jednak obecnie niektórzy autorzy uznają tylko trzy z nich, a inni – tylko A. dux. Istnieją przypuszczenia, że okazy wyrzucane na brzeg Atlantyku mogą należeć do innego rodzaju niż te znajdowane na Oceanie Indyjskim lub Pacyfiku.
Kałamarica olbrzymia podczas badań


Kraken – legendarny stwór morski. Prawdopodobnie źródłem legend są spotkania z kałamarnicą olbrzymią.
Pierwszym, który opisał to monstrum w epoce nowożytnej, był Erik Pontoppidan w swoim dziele z 1755 roku - Natural History of Norway. Jeszcze wcześniej pisał o nim Pliniusz Starszy - potwór miał blokować Cieśninę Gibraltarską, nie przepuszczając podróżujących tamtędy okrętów.
Wedle opowieści żeglarskich, krakeny były często brane za wyspy. Kiedy marynarze wychodzili na ląd, budzili potwora, który się zanurzał, wciągając pod wodę załogę wraz z okrętem.
W legendach Kraken jest znany również jako Triangul. Jest pod władzą Neptuna, lecz słucha tego, kogo zobaczy zaraz po przebudzeniu. Zasypia na sto lat, by później przez kolejne sto atakować statki.